Spannende momenten op Djerba

Amai zeg, vandaag de schrik van mijn leven gehad. Ik reed braafjes op de Romeinse weg (weg die Djerba met het vasteland verbindt) terug richting Djerba. Voor mij reed er een camion en dat zou ook zo blijven, want die weg heeft nogal veel bochten en bovendien reed die man de hele tijd links en dan weer rechts. En ineens was er een boem, een schok, veel rook en een heel erg geschrokken Jetairhosteske. Toen alle rook verdwenen was, zag ik dat de vrachtwagen een klapband had gehad. Gelukkig is die niet beginnen slingeren ofzo. Hij heeft zich rustig langs de kant kunnen zetten. Ik ben ook maar gestopt want er zat een zwarte vlek op de ruit en ik dacht dat ik ook iets op het dak had horen vallen. Aan de auto was er niks aan, enkel de zwarte vlek op de voorruit van een stuk band dat tegen mijn venster gevlogen moet zijn en daarna waarschijnlijk nog eens op mijn dak beland is. Gelukkig reed die man zo gevaarlijk dat ik genoeg afstand had gelaten, zo ben ik er met de schrik vanaf gekomen. Ge ziet, een mens moet echt ni tot Sousse rijden om iets mee te maken. Tot zover mijn avonturen van vandaag.
Laat nog wat sneeuw voor mij liggen he.
See you all soon!

Hallo

Hier ben ik nog eens. Ik ben zo eens snel over en weer geweest naar Sousse. Het was vooral ver rijden en maar kort ter plaatse, maar het deed deugd om zo eens iets anders te zien dan Djerba. Ik denk niet dat ik er te lang zou willen zitten, maar het was een leuke afwisseling. Na al die tijd hier op Djerba heb ik nog eens gebouwen gezien die hoger komen dan de toren van een moskee. Hier op Djerba mogen de hotels namelijk maar 2 verdiepingen tellen en in Sousse kan je blijkbaar zo hoog bouwen als je maar wil. Het is er wel groot en druk en heeft echt heel Europese dingen die je hier op Djerba niet vind. Bijvoorbeeld heel moderne cafés in lounge-stijl, grote supermarkten, deftige kledingwinkels, een deftige speelgoedwinkel... Dingen die bij ons eigelijk heel normaal zijn, maar die ondertussen voor mij toch al iets speciaals zijn geworden. Ge ziet het, ik ga nog aanpassingsproblemen hebben binnenkort.
Zo, ik moet ervandoor want ben afhankelijk van mijn collega om thuis te geraken.

Dikke kus voor jullie allemaal
Katrijn

Nog een goei 3 weken

En om helemaal juist te zijn: nog 3 weken en 2 dagen. En dan zit het er hier op.
Ik zal blij zijn terug te komen, al zal het met gemengde gevoelens zijn.
Ondertussen ben ik van hotelzone veranderd. Ik heb dus al afscheid genomen van mijn eigen vertrouwde hotels. Dat was soms al moeilijk. Nu doe ik de hotels in de verre zone: de laatste hotels op Djerba en enkele hotels in Zarzis. Zarzis bevind zich op een uur rijden van waar ik woon. Maar ik doe dat wel graag zo een uurke bollen, uit volle borst meekwelen met de muziek die veel te hard staat. Dan ben ik tenminste wakker tegen dat ik toekom in mijn eerste hotel. En na het laatste hotel heb ik dan weer wat tijd om wat te bekomen voor ik op kantoor aankom.
Het nadeel is nu wel dat ik nog 2 weken werk in hotels die ik eigelijk ni zo goe ken.
Ondertussen zijn er al 2 van mijn collega's weer teruggekeerd naar België. Patricia, mijn chief, zit nu ook voor een week in België. Het begint hier zo stilaan leeg aan te voelen. Gelukkig heb ik hier genoeg mensen leren kennen ondertussen. Gisteren hebben we tot een stuk in de nacht singstar (karaoké-achtig spel op playstation) gespeeld. Geweldig! En vooral als ge ineens een duits liedje moet zingen dat geen mens kent (behalve de zwitsers in het gezelschap dan)
Het is hier ook koud geworden. Overdag in het zonneke is het goed, maar in huis en 's nachts is het vreselijk koud. Ik zit 's avonds met winterkleren en een deken voor de tv want ik heb dus geen verwarming. Meestal zit ik dus wel ergens anders 's avonds: in één of andere bar of discotheek van een hotel of bij andere mensen thuis waar ze wel iets van verwarming hebben. Overdag zijn de bezigheden ook anders geworden dan voorheen aangezien de zee en de zwembaden te koud zijn geworden, al lijkt dat voor de klanten ni zo te zijn.
Zo, ik ga jullie maar weer eens laten. Ik ga een warm baddeke nemen en iets eten dat klinkt als merget batata. Sjahia taiba en tot de volgende!

Shame on me

Hallo allemaal!

Na de vele berichten met commentaar dat ik nog dringend eens iets van mij moet laten horen, ben ik er weer. Ik ben zeer beschaamd om te merken dat het al 2 maand geleden is dat ik nog iets op deze blog gezet heb. Hopelijk zijn er nu nog mensen die dit nog lezen.
Het is ongelooflijk, maar het is net of het is nog zomervakantie. De mensen blijven maar op verlof komen. Het is hier zowaar nog drukker dan in de zomer. Alle vliegtuigen vol zodat we soms geen plaats meer vinden voor mensen die om één of andere dringende reden naar huis moeten. Alle hotels vol en dat is vervelend als je mensen van hotel wil veranderen of van kamer.
We hebben hier onlangs bijna 2 weken slecht weer gehad: regen, wind, kou en zelfs dikke hagelbollen hebben we gezien. Wat de regen betreft, dat was wel eens leuk. Ik zou het zelf nooit geloofd hebben, maar ooit ga je die regen toch wel eens missen. Ik was zo blij dat ik regen zag dat ik direct naar buiten ben gegaan. De mensen vonden dat wel geestig percies. Maar na enkele dagen had ik er ook weer snel genoeg van. Maar nu doet het zonneke weer zijn uiterste best en zitten we hier weer met een goeie 30 graden en warmer.
Toch zal ik blij zijn jullie weer allemaal eens terug te zien. Ik wilde het nog een beetje geheim houden, maar ik heb t vandaag toch al aan enkele mensen verklapt, dus zal ik het maar ineens officieel maken. Het is bekend wanneer ik weer naar huis kom. Hou u vast want vanaf 10 december kom ik Mechelen weer onveilig maken. Allé ja, misschien dat ik wat meer tijd zal nodig hebben om in vorm te geraken. Ten eerste land ik om 2u35. En ten tweede hoor ik van "anciens" dat je na zo'n seizoen toch weer even op je plooi moet komen. Maar da zien we dan wel. De rappen onder ons hebben al lang geteld en weten dat het nog maar 8 weekjes duurt eer ik daar ben.
Kort, maar ik kon het niet langer verzwijgen. Ondanks dat ik hier graag ben, kijk ik er toch naar uit om weer eens thuis te zijn bij mijn vriendjes en familie. Ik blijf ook de hele winter thuis, dus hebben we tijd om weer bij te praten, pintjes te gaan drinken, te gaan kwissen, ...
Dan laat ik het hierbij, want ik heb vandaag al tijd genoeg verscheten. Af en toe moet er nog gewerkt worden.
Dikke knuffels

Nachtelijk berichtje

Hallo!

Aangezien ik net vernomen heb dat de nachtvlucht met een uur vertraging zal aankomen, heb ik maar besloten mijn tijd een beetje te spenderen om nog eens een bericht te plaatsen op mijn blog.
De laatste dagen zijn erg zwaar geweest. En voor de moment heb ik veel moeite om te bewegen. We zijn gisteren de excursie jetski eens gaan uittesten. Geweldig plezant, maar de volgende dag zijde wel wat stijf. En ze zeggen toch altij dat de 2de dag de ergste is he. Da belooft voor morgen: goe stijf en ni veel geslapen wegens vluchtvertraging. Dat zullen mooie info-meetings worden. Als ik al deftig in en uit de auto gekropen geraak tenminste.
Ma genoeg geklaagd, daarvoor is het hier te goe. Het is hier ondertussen echt beginnen leven: stranddiscotheken rijzen als paddestoelen uit de lucht, overal worden speciale avonden georganiseerd, restaurants aan de zee zitten boordevol, ... Er is zelfs ne kermis in de haven. Alles valt er wel bijna uiteen, maar er is ne kermis.
Ondertussen laten we de klokken nog maar eens luiden, gaan we naarstig op zoek naar kilo's rijst en zijn we op duivenjacht, want Cindy, een collegaatje, heeft een huwelijksaanzoek gekregen van haar vriend. Gelukkig voor hem is hij ni voor niks neergeknield en kreeg hij een zeer enthousiaste "Yes, I do" en er prijkt nu dus een verlovingsring aan haar vinger. Jammer dat de party pas voor volgend jaar gepland is.
Allé, ik ga maar eens stilaan afsluiten, die vlucht moest toch eens wat vroeger te laat toekomen ...
Groetjes!

Bezoek!

Hallo allemaal,

Voor er weer een maand voorbij is zal ik nog maar eens iets van mij laten horen.
Het gewone leventje is hier eventjes doorbroken door bezoek uit België. Mijn ouders zijn mij komen bezoeken samen met mijn zus Hilde en mijn petekindje Nele.
Dat doet goed om zo nog eens wat tijd met hen door te brengen. Helaas is het bij "wat tijd" gebleven aangezien ik wel nog moest werken ook. Met hen is een hele valies vol lekkers toegekomen. Blijkbaar heeft de valies de terugreis niet goed overleefd, maar het belangrijkste is dat ze goed is toegekomen hier. Stel u voor dat al dat lekkers niet was toegekomen. Echte Côte d'Or chocolade (genoeg voor een heel leger, maar ongelooflijk lekker), palmkes, martini, siroop, kinnekessuiker, ballekes in tomatensaus, ... Behalve eten zat er ook nog wat bezigheidstherapie in die valies: boeken, cd's (ben mijn muziek ondertussen zowat beu gehoord), dvd's (das eens wat anders dan in-het-frans-gedubde films), ...
Ondertussen zijn ze weer naar huis vertrokken en gaat hier het leven weer zijn gewone gangetje. Al wordt het nu stilaan wel drukker en blijft de temperatuur hier maar stijgen. Lekker warm dus hier.
Er zijn ook heel wat foto's getrokken terwijl de familie hier was, waaronder ook foto's van mij in uniform en foto's van mijn fiatje. Ik wil ze jullie zeker niet onthouden, maar helaas staan ze op mijn laptop die nu in mijn appartementje ligt. Het zal dus voor een dezer zijn dat die foto's online verschijnen.
Ik ga nu van het zonneke genieten. Hopelijk kunnen jullie dat ook zo af en toe eens.
Katrijn

Ik leef nog

Hellooow!

Schaamrood kleurt mijn wangen als ik merk dat het alweer een maand geleden is dat ik nog iets geschreven heb. En dat wordt alleen maar erger als ik merk hoeveel commentaar daar op komt.
Ik ben jullie nog niet vergeten hoor. Integendeel zelfs. Als ik heel eerlijk ben mis ik jullie zo af en toe wel. Onlangs een klein dipje gehad, maar dat heeft elk van ons hier al gehad.
Ondertussen heb ik mijn nieuwe auto al een tijdje. Ne Fiat Punto. Klein maar fijn. Vinnig bakske. En uiteraard ook heel belangrijk: schoon kleurke! Het is nen blauwe. Als ik er eens aan denk zal ik eens ne foto nemen, maar wel als hij pas gewassen is. Lang kunt ge nen auto hier ni proper houden op die zandberg hier.
Ondertussen hebben ze mij hier ook ingewijd in de tunesische keuken. Ik heb couscous leren maken en tunesische salade en iets wat ze tajine noemen (iets heel anders dan de tajine die ik kende) Nu is de vraag nog maar of ik er op mijn eentje ook in slaag om dit tot een goed einde te brengen. Couscous maak je ook ni zomaar efkes in de rapte. Ge moet er tijd voor nemen, maar dat doen ze voor alles hier.
Ondertussen heb ik ook al een paar matchen van de europacup gezien. Best wel leuk als je zo in een hotel gaat kijken. De match Holland-Italië heb ik spijtig genoeg op café gezien. Was wel leuk, maar ik had toch liever in een hotel gezeten met veel Italianen. Dan had ik eindelijk eens kunnen zien dat die ook stillekes kunnen zijn. Als er veel Italianen toekomen in een hotel houden we ons hart al vast, dan weten we dat we veel klachten gaan krijgen. Ik heb zelfs een hotel die een hele grote groep Italianen ging en die geen andere reservaties heeft aangenomen die periode. Ook al zijn er nog kamers beschikbaar. Gewoon omda ze weten dat ze toch alleen maar klachten krijgen van de andere klanten.
Ik ga jullie laten, dan kan ik ook nog een beetje gaan genieten van t schoon weer hier.

Groetjes Katrijn